در هر شغلی علاقه، رضایت ،امید به ارتقا و شخصیت شغلی تاثیر قابل توجهی بر نحوه انجام شغل توسط شاغل دارد.

اما در برخی مشاغل این گزینه ها از اهمیت بالاتری نسبت به دیگر مشاغل برخوردار هستند و این مشاغل آنهایی هستند که ذوق، هنر و توانمندیهای فردی شاغل را برای انجام به کار می گیرد و روابط عمومی یکی از اصلی ترین مشاغل در این رده بندی است.

روابط عمومی گستره ای از توانایی های ذاتی و  اکتسابی فرد را برای پیشبرد اهداف سازمانی به کار می گیرد و این توانایی ها ورای آموزش های دانشگاهی و سازمانی است .

این توانایی ها در اثنای کار و تجربه اندوزی تقویت شده ،تکامل می یابد و قادر به آفرینش های بیشتر می شود و شاید همین امر اهمیت تجربه کاری را در روابط عمومی بالا می برد.

در سازمانهایی مانند شرکت پست که تا چندین سال پیش از امکانات و تجهیزات مناسبی برخوردار نبود، کار کردن موفق در روابط عمومی باعث پرورش این استعدادها و توانمندی ها با خلاقیت و سختکوشی جایگزین امکانات می شد و مجموعه لازم برای یک روابط عمومی موفق تکمیل شد.

اما متاسفانه نگاه تخصص گرایانه ای که باید به روابط عمومی در سازمانها باشد در حد تصورات سالهای اولیه پیدایش واحدهای روابط عمومی در سازمانها باقی ماند و تمام تلاشهای صورت گرفته از سوی انجمن ها و سازمانهای مختلف مرتبط با روابط عمومی نتوانست این جایگاه برای روابط عمومی ایجاد کند.

و اکنون طرح ادغام روابط عمومی با واحدهای دیگر در برخی سازمانها که به صورت غیر اصولی و با کاهش نیرو انجام می شود ضربه جبران ناپذیری را به این حرفه وارد می کند.

در شرکت پست که این ادغام در راستای کاهش نیرو و یا تقویت بخش های دیگر و نه اصلاح اصولی ساختار انجام می شود این ضربه سهمگین تر خواهد بود و بی شک اثرات جبران ناپذیری را به جای خواهد گذاشت.

روابط عمومی در آستانه سقوط یک سازمان مشتری مدار بی شک راه های ارتباطی سازمان را با مشتریانش محدود و مسدود خواهد کرد و باید دید که جایگزینی ریسمان ارتباطی به جای پل ارتباطی چه عواقبی را در پی خواهد داشت.